Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest cn dat zijn ondergang hem nu slechts in een andeten vorm wachtte. Voor den nonsens, dien Jeffries op het oog had, had men uit elke willekeurige menagerie leeuwen bijeen kunnen koopen, ja, ze desnoods zóó uit Afrika kunnen laten komen. Op deze wijze echter had hij er voor een spotprijs ineens zestig tegehjk gekregen. Zestig bleken hem trouwens nog niet eens genoeg te zijn.

„Het eenige wat me nog niet bevalt, is het getal zestig... het doet 't 'm nog niet; honderd zou beter zijn. Als ik er van Fox films nog eens veertig bij huurde? Ze zullen ze graag kwijt zijn, nou ze Koning Daniël met Ramon Novarro net gedraaid hebben. We binden die veertig dan een loodje aan den staart, voor het geval, dat jij ze later zelf niet meer kunt onderscheiden." Hij lachte zelf om den goeden mop en sloeg Saul gul op den schouder. „Well, old boss, dan word jij nog chef over honderd, is je dat genoeg, ja?"

Saul knikte afwezig en goedmoedig, begon er niet aan, den steeds van bergen dollars droomenden en gouden plannen smedenden Jeffries duidelijk te maken welk een opgave het zijn zou om veertig andere leeuwen vreedzaam bij de zijne in te lijven, aangenomen, dat het bij zulk een aantal ooit mogehjk bleek. Voor het eerst sedert hij met zijn mannen en zijn dieren voor de naaste toekomst verzorgd scheen, merkte hij, dat de laatste, vreesehjke weken zijn zenuwen niet onaangetast hadden gelaten. Dat ze zijn hart verouderd hadden. Hij zag met heldere oogen, dat dit gansche naarAmerika-gaan slechts een gok was. Lukte het... nou ja, dan was alles goed. Dan het Jeffries hem binnen enkele weken waarschijnhjk geld genoeg verdienen om het hem mogelijk te maken, na het einde der tournee

Sluiten