Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oogen van gansch Napels was dit gelukkige afreizen tenslotte ^y» werk - besefte Grazia dat wel? Van terzijde keek hij naar haar argelooze, gave kindergezicht. Zij wijdde juist haar volle, ernstige aandacht aan Mustapha, omdat hij haar immers op het dier opmerkzaam had gemaakt.

Toen opeens... hij wist zelf niet of hij het dolzinnig waagstuk ondernam om Grazia van zijn vertrouwdheid met leeuwen te overtuigen... of dat hij in een dieper gevoel voor het prachtige, koninklijke dier en voor het stuk Afrikaansche wildernis, dat het vertegenwoordigde, de onweerstaanbare behoefte aan zulk een intiemer afscheid gevoelde... of dat het misschien slechts was omdat hij vooraan tusschen het pubhek een paar vroegere vrienden had waargenomen, die zich in gezelschap van Mariuccia bevonden en hem spottend gadesloegen: hem, die van een armen, vrijen paglietta een deftige bourgeois ging worden... Rambaldo stak zijn hand onverwachts zonder beven door de trahes en begon den leeuw te streden, zoods hij het Saul zoo vaak had zien doen terwijl bij er met jaloersche oogen naar keek.

Mustapha lag met afgewenden kop en keek bij de aanraking niet dadehjk om - dsof het echter toen pas tot zijn bewustdjn doordrong, dat dit niet de forschkoozende hand van zijn meester was, wendde hij ineens heftig den grooten, zwaren kop om en sprong met een vreesdij ken grauw overeind. Rambddo kon nog juist bijtijds zijn hand terugtrekken; de leeuw deed er een woedenden uitval naar - dsof hij in deze hand eindehjk de slappe hand van de gansche beschaafde Europeesche menschheid tusschen zijn tanden kon krijgen.

Rambddo was zeer bleek geworden. Hij glimlachte

Sluiten