Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boomgaarden, verder polderwaarts de wei- en bouwlanden, die met hun mooie boompartijen de omgeving karakteriseeren.

Een paar honderd meter verder ter plaatse waar de Platte Driedijk een flauwe bocht maakt, ligt de tweede der afgebeelde hofsteden, die gemerkt is met A. No. 2 en bewoond wordt door den pachter A. Struik.

Door verbouwing heeft deze boerderij wel wat van hare vroegere charme ingeboet, al zal men moeten toegeven, dat deze veranderingen, ontstaan door de noodzakelijkheid, op vrij oordeelkundige wijze zijn uitgevoerd.

Jammer dat bij de verandering en vernieuwing der bekapping van de groote schuur, hetwelk in 1857 plaats heeft gehad, de lage gemetselde zijmuren hooger zijn opgetrokken, waardoor het forsche rieten dak lager werd en niet zoo krachtig meer het geheel beheerscht. Ook door het niet aansluiten van dit dak aan het zadeldak van het woonhuis, zooals op de afbeelding is te zien, is er een gaping ontstaan, die storend werkt.

Het lager opgaand gedeelte waarin het karnhuis en de keuken zijn ondergebracht en dat een hoogen schoorsteen met houten rookkap torst, sluit met het aangebouwde steenen kippenhok, het erf goed af.

Het woonhuis, het oudste gedeelte van deze boerderij, heeft in den noordelijken sluitgevel een zolderdeur, waaromheen nog origineele kruisvensters, zooals in vroegere tijden alle vensters zijn geweest, aanwezig zijn. Deze zolderdeur grenst aan den ruimen korenzolder en diende voor het in- en uitbrengen van het graan. Dergelijke gevelfragmenten, die door de eischen van het bedrijf ontstonden, komen meermalen voor bij groote hofsteden op de ZuidHollandsche eilanden.

De groote woonkamer is van eene niet onbelangrijke betimmering voorzien, terwijl de schoorsteenboezem een tegeltableau heeft, voorstellende een Zeeuwsch landschap.

Deze hofstede, die er goed onderhouden uitziet, wordt al bijna een eeuw door de familie Struik bewoond; dit verklaart, dat de tegenwoordige bewoner zich nog terdege voor dit voormalige familiebezit interesseert.

Voor wij nu over den Driedijk terug keeren om den weg naar Hoogvliet te vervolgen, wil ik er speciaal op wijzen, dat deze weg, die eerst in 1855 verhard is, een van de mooiste, rustigste en leukste polderwegen is van westelijk

Sluiten