Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genoemde groote en voorname Hof van Putten te Geervliet, (zie blz. 11) behoefde onder te doen. Later kreeg Poortugaal door het, door een der nakomelingen van Lamoraal graaf van Egmond, gestichte „Jagthuys", nog meer bekendheid. Alhoewel er zeker voordeelen aan verbonden waren, dat deze bouwwerken in of nabij Poortugaal werden gesticht, is het een feit, dat dit aan Poortugaal en zijne bewoners duur te staan is gekomen, zooals nader zal blijken.

De Welhoekschedijk, die voor het grootste gedeelte van de prachtige iepeboomen is beroofd, waarmede hij vroeger getooid was, doet op de daardoor ontstane kale plaatsen uiterst armoedig aan en waar op sommige gedeelten nog enkele boomgroepen langs den dijk voorkomen, zelfs nog met dubbele beplanting, wordt het ons duidelijk, welk een majestueus gezicht het voorheen opgeleverd moet hebben, toen deze boombeplanting nog ongeschonden was.

Tot aan de Poortugaalschehaven is deze dijk vrijwel onbebouwd, doch langs het smalle haventje wordt de bebouwingsdichtheid grooter en valt het ons op, dat de oudste huisjes zeer diep onder den ruim 5 M. hoogen dijk liggen.

Ongeveer aan het einde van dezen zwaren buitenwaterkeeringsdijk ligt tegen den berm, even voor den driesprong met de Dorpsstraat en den Albrandswaardschedijk, een zeer oude boerenwoning, gemerkt met No. 7, welke eigendom is van den heer B. Visser te Poortugaal en bewoond wordt door den pachter P. Groeneveld.

De gevel van dit woonhuis, vertoont aan de dijkzijde volgens een ingemetseld steentje, het stichtingsjaar 1597. De groote omvang en zware constructie van dit oude complex, hetgeen aan de achterzijde, vanwaar de teekening is genomen, (Afb. 21) duidelijk uitkomt, wettigt het vermoeden, dat dit bouwwerk, dat in zijn vervallen toestand nog schilderachtig aandoet, in vroegere tijden voor iets anders heeft gediend, dan voor boerenwoning. Misschien is het een veerhuis en stapelplaats van goederen geweest, waartoe de ligging aan de haven zich bijzonder eigende.

Inwendig is het huis nogal eens aan veranderingen bloot gesteld geweest, zoodat daar niet veel belangrijks meer te zien is dan enkele gespaard gebleven oude tegeltableaux. De schuur, die niet van groote afmeting is en uit later tijd dateert, heeft niets opvallends, doch sluit goed bij het woonhuis aan. Het erf van deze boerderij, dat met de daarop geplaatste houten schuurtjes rommelachtig aandoet, heeft

Sluiten