Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„un peu la manière d'une profession de foi, certames phrases même rapellent un peu le style de la Convention décrétant la victoire" 1. Deze krijgskundige theorie der aggressiviteit leidde onvermijdelijk tot een miskenning der reservisten. Men achtte hen niet capabel tot het gewenschte élan van een onweerstaanbaar offensief: dat kon slechts zaak zijn der actieve troepen; de R.Ds konden alleen dienen voor secundaire ondernemingen. Zekere uitlatingen van Duitsche militaire auteurs en het woord van den Duitschen Keizer, „dat geen huisvaders in de eerste linie te velde mochten trekkén", hadden de overtuiging gewekt, dat ook de Duitsche plannen op dezelfde gedachte gebaseerd waren2.

Aan waarschuwingen tegen deze misvatting heeft het ïntusschen niet ontbroken. Door het 2de bureau van den staf (service des renseignements) was in 1911, op grond van zekere Duitsche Kriegsspiele, al voorspeld, dat de Duitsche legerleiding haar reserve-regimenten, geformeerd tot R.Cen, naast de actieve corpsen zou gebruiken 3. Maar de Fransche ïnlich-

i Mémoires I p. 39. Wij citeeren uit dit strategische reglement: Entre toutes les nations, la France est celle dont 1'histoire militaire offre les exemples les plus frappants des grands résultats auxquels conduit la guerre d'attaque. Portée par nous presque jusqu'a la perfection, la doctrine de 1'offensive nous a valu les plus glorieux succes. Et par une contre-épreuve cruelle, le jour oü nous 1'avons meconnue, elle a precisément fourni a nos adversaires les armes a 1'aide desquelles ïls nous ont vaincus. Les enseignements du passé ont porte leurs fruits; 1'armée fran^aise, revenue a ses traditions.n'admet plus, dans a conduite des opérations, d'autre loi que 1'offensive." Het tactische wetboek, de Service en Campagne, vertoont in zijn bewerking van een zwenking in dezelfde richting, wanneer men het vergelijkt met de uitgave van 1895. Men houde hierbij in het oog, dat men vóór alles de traagheid en het gebrek aan initiatief wilde verbannen, welke als de voornaamste oorzaken werden beschouwd van de nederlagen in 1870.

2 Percin p. 32 e.v. ,

3 Général Regnault, L'Échec du Plan XVII (in de Revue de Paris van 15 Juli 1920) p. 370; schr. had in dien tijd de leiding van het 2de bureau. Zijn opvolger, generaal Dupont, bevestigt deze mededeeling in zijn Le Haut Commandement allemand en 191b (Paris 1922) p. 13, 14 en 19, maar hij gaat verder en betoogt, dat het optreden der Duitsche R. Cen dus geenszins een verrassing beteekende voor de Fransche

Sluiten