Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vormd door het 1ste (generaal Dubail) en het 2de L. (generaal de Curières de Castelnau), met hoofdkwartieren respect, in

Épinal en Neufchateau;

3° - de linker legergroep tusschen Verdun en Mézières, gevormd door het 3de (generaal Ruffey) en het 5de L. (generaal Lanrezac), met hoofdkwartieren respect, in Verdun en Rethel;

4° - een groep R.Ds (generaal Valabrègue) als flankdekking in het N„ bij Vervins—Hirson;

5° - het 4de L. (generaal de Langle de Cary) in tweede linie als reserve tusschen de beide legergroepen, met hoofdkwartier in St-Dizier.

Daarmede gaf Joffre zijn leger een centrale positie; het kon zich op de sterke linie Verdun—Épinal onmiddellijk keeren tegen den vijand uit het O.; marcheerde de vijand door België heen in de richting van Parijs, dan kon men met front naar het N. op zijn linker flank vallen, uit de linie Verdun—Reims, met flankdekking over Laon—La tére; ging hij door de Jura, dan was een aanval met tront naai het Z. op zijn rechter flank mogelijk, uit de lijn Épinal (of Belfort)—Langres, met flankeerenden steun van Dijon 1. Dergelijke défenses de flanc uit een centrale opstelling waren reeds vaak uitermate gunstig gebleken (o.a. bij het begin van den Italiaanschen veldtocht in 1859), daar zij den vijand dwingen tot een frontverandering. Joffre's concentratie kan dan ook geprezen worden als een goede oplossing van het probleem, dat men zich gesteld had: voorbereid te zijn op alle mogelijkheden, zonder argwaan te wekken bij neutrale buurstaten. Latere critiek heeft vaak al te zeer geredeneerd met de kennis van feiten, waaromtrent men vóór Augustus 1914 geen absolute zekerheid had, of met verwaarloozing der restricties, waaraan de politiek de strategie, haar dienares, had gebonden.

Aan Joffre's operatieplan kan men echter niet den lof toezwaaien, dien zijn Concentratie verdient. De Fransche opperbevelhebber van 1914 werd in Juli 1919 gehoord door de Commission d'Enquête de la Métallurgie, die een onderzoek

1 Mémoires 1 p. 146-147; cf. Général Herthaut, L'„Erreur" de 1914. Réponse aux critiques (Paris-Bruxelles 1919) p. 151.

Sluiten