Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar een tweetal gebeurtenissen brengt een verandering in het aspect der dingen, waardoor opnieuw het zwaartepunt van KJucks actie op den linker vleugel komt te liggen. In den nacht komt een radiobericht der O.H.L. en in den ochtend van 3 September verneemt A.O.K. I, dat het IX. L.C.1 reeds de Marnebruggen van Chateau-Thierry en van Chézy bezet heeft en zich opmaakt om verder generzijds der rivier aan te vallen.

„Absicht O.H.L., Franzosen in südöstlicher Richtung von Paris abzudrangen. I. Armee folgt gestaffelt der II. Armee und übernimmt weiterhin den Flankenschutz des Heeres"2: zoo luidde het radiographische bevel, dat in den nacht van 2 op 3 September, door Moltke, alleen aan de A.O.Ks I en II werd geseind 3. Het blijkt, dat de O.H.L. tot het inzicht is gekomen, dat het beslissende werk nog gedaan moet worden; de Keizer moge na zijn bezoek bij het V. L. in een gemakkelijke „Hurrastimmung"4 zijn teruggekeerd, Moltke beseft steeds meer, dat de groote slag nog niet geleverd, de groote zege nog niet behaald is. In het centrum schijnen de bewegingen naar wensch te loopen, het is nu zaak den rechter vleugel de omvatting van den buitenvleugel der vijandelijke hoofdmacht te laten uitvoeren. Onmogelijk was dat op de wijze, die Schlieffen had gewild: Westelijk om Parijs heen gaande. De tijd om den rechter vleugel te versterken was nu voorbij en bovendien hield Moltke de offensieve opdracht aan het VI. en VII. L. staande. Maar het moest mogelijk zijn den vijand van Parijs weg te dringen en zoo toch het Cannae voor te bereiden, dat, wanneer ook de doorbraak door het Lotharingsche front slaagde, met één slag Duitschlands gevaarlijksten vijand zou vernietigen.

Het I. L. was in de gunstigste positie om den vijand in de gewenschte richting weg te dringen, maar het liep, hoe dichter het de Fransche hoofdstad naderde, ook des te grooter gevaar

1 Cf. h.1. p. 183.

2 Weltkrieg III p. 232.

3 Aan A.O.K. I bovendien nog: „Erscheinen von H.K.K. vor Paris sowie Zerstörung aller nach Paris führenden Bahnen erwünscht."

4 Moltke p. 383.

Sluiten