Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plaatsen, overal borden met „verboden toegang" of „eigen weg" en verder een regiment van oppassers, om alle scheidingen en verboden te handhaven. Uit alle tenten radiogebrul en in de kampstraten getoeter van claxons.

Na een verblijf van drie maanden twijfel ik er niet aan of de geïnterneerde bestuurders zouden ondanks behoorlijke voeding half gek worden van de geneugten van hun kamp en uitschreeuwen: Hou op, hou op, neem deze marteling van ons af, heb medelijden. Heer, red ons, wij vergaan.

Nu dan. Ons land is op 't oogenblik vrijwel zoo'n kamp. Niet alleen de bestuurders zitten er in, wij ook, ons volk. 't Grootste deel is helaas verzoend met zijn lot, als 'n blindgemaakte vink met zijn kooi. Maar dit verzoend zijn met t lot is 't verschrikkelijkste wat een mensch overkomen kan. Er zijn er toch nog, die er niet mee verzoend zijn en God zij dank, ik hoor er bij. Ik loop door 't „kamp" en zie en hoor alles, voel de razernij van het totaal als ruimtelijke weerspiegeling van een maatschappelijke en geestelijke razernij en denk slechts: Hoe kom ik er uit en hoe komen wij er af. En verbaas mij, dat er nog zoo weinigen zijn, die zoo denken.

Wat spreekt uit het bouwkunstig aspect van ons land?

In de eerste plaats: Alle bouwkunstige normen zijn verloren gegaan. Wij hebben voor geen enkel gebouw vaste typen, zooals het verleden die kende.

Ten tweede: Alle gevoel voor gemeenschap is in de bouwkunst verloren gegaan, leder bouwt voor zich en de duivel voor ons allen.

Ten derde: Onze magistraten steken bijna geen hand ot de verkeerde hand uit, om hierin verbetering te brengen. Zij willen niet, kunnen niet of durven niet of handelen op eigen houtje verkeerd. Vanuit deze gesteldheid kiezen zij hun adviseurs, die hun adviezen zoo uitbrengen, dat elk bestuurder zich gedekt voelt en rustig „Gods" water over „Gods akker kan laten

loopen. .li

Tegenover de natuur staan onze bestuurders als n hypermoderne vrouw tegenover haar gezicht. Pleisteren, sminken, ontharen, plooivrij maken, dat zijn de „richtlijnen . Resultaat, zielloose, ontboschte landschappen, zandwegen, recht gemaakt langs 'n draad, grauwe betonbruggen, om de weiden prikkeldraad aan ijzeren palen.

Wat de bestuurders bij de hypermoderne vrouw afgrijselijk

Sluiten