Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was nooit mijn gewoonte menschen te kwetsen. Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht en wie kaatst, verwachte den bal. En nu ik U ga voorleggen, wat eenige episoden bedoelen te wezen uit het leven van een valsch beginsel, moet U niets verschrikkelijks verwachten, geen veldtocht tegen de idolen dezer eeuw en geen sociale conflicten, geen uniformen en geen hel-gekleurde fronten, geen barricaden en geen kanon-gebulder.

Dit boekje is geen roman, maar veeleer een romance, een romance in een heel somberen toonaard, maar op een vroolijke wijs, op de wijs namelijk van het liedje:

,,Er was eens een mannetje en dat was niet wijs.

En het bouwde zijn huisje al op het ijs.

En hij hoopte maar,

dat het zou blijven vriezen,

want anders zou hij zijn huisje verliezen."

Gij allen kent natuurlijk den homo economicus, het troetelkind der economie? Laat ik in alle geval Uw geheugen, zoo zwaar belast door de bepalingen

Sluiten