Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

besloten te wachten, tot de broodmagere redacteurbedelaar in droge kleeren zou gestoken zijn, om hem dan met welwillendheid te ontvangen.

Een kwartier later, in welk tijdsverloop de hoofdredacteur nog juist kans gezien had zijn dommen zoon definitief bij het concern van meneer Trentelaer onder te brengen, bracht tante Palmyra den man, die halverwege verdronken was, binnen.

,,Voor zelfmoord zijn onze vijvers niet diep genoeg," voegde zij hem op den drempel nog vriendelijk toe, doch de redacteur-bedelaar stak zijn tong tegen haar uit en toen ging tante Palmyra onmiddellijk naar bed.

Hij kreeg een stoel, een sigaar, een glas wijn. Vijf heele minuten sprak niemand een woord.

De vriendelijke hoofdredacteur en knappe journalist trachtte een volzin te vinden, waarin hij de begrippen „levensmoe" en „optimisme" op een bevredigende wijze combineeren kon. En meneer Trentelaer overwoog, of hij den man vijf gulden of een tientje geven zou.

Geen van beiden waren echter nog tot een resultaat gekomen, toen het toekomstig slachtoffer van hun levenswijsheid en liefdadigheid zelf het woord nam:

,,De heeren hebben genoeg slechte romannetjes gelezen om te weten, dat een man, die in een vijver

Sluiten