Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Marie," zei de jarige vriend, „zing eens wat? Bernard kan piano-spelen. Die zal je wel begeleiden."

In de huiskamer, waarvan de deuren openstonden naar den tuin, gezeten aan de piano, terwijl het lieve meisje naast hem stond, begon Bernard Trentelaer zich de gelukkigste man van de wereld te voelen, terwijl hij toch maar nauwelijks zeventien jaar en het al elf uur was. Het was dus een vroeg en kortstondig geluk.

En wat zong het lieve meisje lief!

Bernard begeleidde vol toewijding. En hij dankte Schubert, dat die van die gevoelvolle begeleidingen bij zijn liederen geschreven had, waarin je iets van je zelf leggen kon, zonder dat dit te zeer in de gaten liep.

Wat was het leven mooi! En al zong er geen nachtegaal, er zong een lief meisje. En al was het niet met begeleiding van Michaël Raucheisen of Koenraad Bos, een verliefde jongen speelt ook fraai.

Maar was het leven mooi? Kon het leven mooi zijn voor Bernard Trentelaer, den erfgenaam van een millioenen-firma?

Hoe lang kon hij nog incognito door het leven gaan?

Nu reeds begon men hem te mijden met dien

Sluiten