Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor gevoelige naturen pijnlijken eerbied en met dien voor eerlijke naturen nog pijnlijker afschuw voor den rijkdom. Een leeraar, die hem een goed cijfer gaf, stelde zich onder sterke verdenking. En als al de jongens Wim Kluizenaars niet beter kenden, zou ook diens vriendschap voor hem alle kans loopen om verkeerd te worden uitgelegd.

Neen, het leven is niet mooi, maar het leven is goedertieren. Het stroomt. Het gaat voorbij. En er is geen dag, die langer duurt dan vier-en-twintig uur. En we behoeven maar één dag per dag te leven. De dagen, die komen, wachten geduldig hun beurt af.

Het lieve meisje wist nog niet en Bernard zou het nog later weten, dat het met haar niet lang meer duren zou. Morgen zou ze glimlachen, als haar broer haar plaagde met de attenties, die zijn schoolkameraad haar bewezen had, maar ze zou dan nog niet weten, dat Bernard niet alleen de eerste, maar ook de laatste „man" was, die haar attenties bewezen had.

Blozend speelde Bernard Trentelaer piano, terwijl het meisje zong en er was gelukkig niemand in de buurt, om Bernard op den schouder te tikken, hem te zeggen, dat hij mee moest gaan en hem er in de gang voorzichtig aan te herinneren, dat het een

Sluiten