Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenmaal zoo en waarom zouden we anders willen zijn, dan we zijn? — En daarom is niet ieder leven een kruis. Vele levens zijn niets dan een lange, lange lijn, horizontaal, evenwijdig met den Hemel, evenwijdig met de Hel.

En er zijn levens, die niets dan élan zijn, een glorieus spel van eigen kracht, dat altijd verloren wordt. Hoe grooter het élan, des te hooger de stijging, maar des te dieper de val. Zoo'n leven is een parabool, zooals een kogel die beschrijft, de lijn, waarmeê men alle tragedies grafisch kan voorstellen. Louter met eigen kracht kan men het soms ver brengen, maar de tragedie komt, als de kracht raakt uitgeput en de demonische zwaartekracht haar werk begint te doen. Neem Napoleons veldheersloopbaan! Zoo stijgt een vuurpijl zegevierend en sterren-sproeiend omhoog, zwenkt sputterend en sissend, dooft en valt. Menschen zijn zoo, die men genieën noemt. Doch er zijn ook genieën, wier leven één strak gespannen snaar is tusschen aarde en hemel, — Claudels ideaal, — en waar de horizontale, de eeuwig vlakke, platte „wereld" langs strijkt en schuurt, maar om er de schoonste klanken aan te ontlokken.

Doch er zijn ook levens, die niets dan zelfvoldane, saaie cirkels zijn: levens, die met gesperden mond geeuwen van verveling. Zoo leven menschen, die

Sluiten