Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mocht en schoenen, die knelden, voor het eerst te communie ging, moest Onze Lieve Heer zelf hem er aan herinneren, dat dit een blijde dag was en geen strafgericht.

Een zware lucht van lelies waaide hem toe van de plaats, waar de hooge kaarsen stonden en waarheen hij niet kijken wilde.

Hij probeerde te bidden, maar verder dan een Wees Gegroet bracht hij het niet. Na de Consecratie wrong hij zich tusschen de achterin opgepropte menigte de kerk uit. En het was goed, dat Wim Kluizenaars, die ook in de kerk was, hem gaan zag, hem na ging en zich bij hem voegde, want het is een doeltreffende troost er aan te worden herinnerd een goeden vriend te hebben, als men doodkaarsen branden ziet rond zijn geluk.

En samen gingen ze nog eens door de oude stad, waar ze geboren en jong geweest waren. Ze spraken niet over wat in droeven stoet naar een eenzaam graf gebracht ging worden. Wim begreep alles. Hij kende zijn vriend, wist, wat voor een vervelende, trieste jeugd deze gehad had onder de strenge en liefdelooze hoede van een vrouw, die de vriendelijke woorden van een lief en eenvoudig

Sluiten