Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iBernards nieuwe vriend was een dik jongmensch met een zonderling opgeblazen, abrikoosachtig gezicht, zeer goed verzorgde haren met een luchtje er aan en ook over het algemeen wat kwiebus-achtig.

Hij heette Adriaan Menartje — wat een heel onaangename naam is voor een flinken jongen, want iedereen noemde hem „m'n hartje", — hield veel van dansen en zonderling gemengde dranken, studeerde, omdat hij dan van huis was en van daar toch geregeld geld gestuurd kreeg, wat altijd veel te gauw verdween, en meende, dat hij, als een meisje drie keer met hem danste, een verovering gemaakt had, zoodat hij om den anderen dag een andere juffrouw zijn meisje noemde.

Doch niet iedereen, die „m'n hartje" tegen hem zei, was zijn meisje.

En dat heer was Bernards nieuwe vriend. <—

Die vriendschap was, als volgt, ontstaan. Op zekeren dag, zoo tegen den avond, had Bernard Trentelaer trek in een borrel gekregen. Omdat Wim evenwel zijn vriend niet meer was, zou hij dien borrel dus alleen moeten gaan drinken. Anders ging Wim meê en dronk koffie. Nu zat deze eenzaam op zijn kamer, door geen vriend bezocht, temidden van allerlei boeken over hoogere wiskunde en dronk thee.

Dus ging Bernard alleen op stap, kwam op straat

Sluiten