Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Menartje tegen, die hem met een verkouwen stem aanhield en zooiets zei, als:

„Segküjemeffe "

Bernard keek hem verbaasd in het blazige gezicht en moest dulden, dat Adriaan met een Russische vertrouwelijkheid een arm door den zijnen stak en braaf met hem het café instapte, waar hij voor zichzelf en Bernard een drankje bestelde, dat de kellner tot zijn spijt niet in huis had.

„Mójetale," blubberde Adriaan, kuchte op een langwijlige wijze en vond eindelijk adem en energie om verstaanbaar twee Voorburg) es te bestellen en het Stuiversblad.

Het Stuiversblad vond hij verbazend grappig. En Bernard keek hem eens schuin van terzij aan. De nieuwe aanwinst beviel hem aanvankelijk maar matig, vooral de manier, waarop Menartje met het Voorburgje omsprong, stond hem danig tegen. Halverwege geconsumeerd, werd het vocht weer in een hoestbui in het glaasje gedeponeerd en tusschen alles door bleef Adriaan maar voortbabbelen, elke tirade besluitend met het aarzelende aanloopje:

„Segküjemeffe "

Na de derde consumptie evenwel maakte een groote rust zich meester van Adriaan Menartje. Het gesputter en gebrabbel veranderde in een ordelijken en wel te volgen spreektrant. Ook verscheen er iets

Sluiten