Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De lichtreclames werkten ijverig door, al was er bijna niemand, die er naar keek.

,,De wereld vergaat," zei een dikke juffrouw tot een andere juffrouw, die zich met haar onder één parapluie verdrong.

,,Laat ze daar maar meê wachten, tot de staatsloterij getrokken heeft," antwoordde haar gezellin.

En Bernard liep maar door en dacht, dat hij nu wel bijna dood was. Het regenwater liep in gordijntjes uit het gootje van zijn hoed. Zijn schoenen waren dusdanig doorweekt, dat hij, als met bloote voeten, door het vocht draafde.

Draafde? Ja, dat was het zonderlinge, dat hij draafde, alsof hij haast had, alsof hij een doel had. alsof hij iets verzuimen zou, als hij niet liep, wat hij kon.

Een groote stad, waarover des avonds de regen neerplenst, terwijl uit alle winkels het licht in breede banen naar buiten stroomt, heeft iets van een brand, die met groot materiaal gebluscht wordt en biedt in alle geval geen verheugenden aanblik aan een levend jongmensch, dat denkt, dat hij nu wel bijna dood zal zijn.

„Tregeco-schoenen loopen als pantoffels, en staan, als princesse-muiltjes," schreeuwde een lichtreclame.

„Onder Tregeco-dekens slaapt men, als in don-

Sluiten