Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eiken middag om één uur hief hij zijn glas en werd gedurende vijf kostbare seconden mensch.

De rest van den dag bracht hij door met aan de hand der beursberichten uit te rekenen, hoe rijk hij zijn zou, als hij niet arm was.

Er waren meer van die heeren in dat tehuis. De meesten hadden het goedige, braaf boersche uiterlijk van Oom Trentelaer. En hun oogen hadden dienzelfden suffen verwonderden blik, die ook in de oogen geweest moet zijn van dien sprookjesboer, die wenschen mocht, wat hij wou en wiens domme vrouw alles bedierf.

Nu de nullen achter de som van hun inkomen en van hun vermogen, op een paar na, verdwenen waren, was hun persoonlijke waarde, naar ze zelf in alle eerlijkheid meenden, in gelijke mate ingekrompen, — een leeg geloopen balonnetje, waar alle tierigheid en stijgkracht uit verdwenen. — En ze spraken elkaar over de tijden van welvaart en leefden zóó volkomen in het verleden, dat geen van hen wist, welke dag het precies was en of het lente, dan wel weer winter werd.

Ze misten hun kantoor, van waaruit ze hadden geheerscht, waarin ze hadden gedroomd en waaruit ze waren verbannen door den nood der tijden. Ze waren, als visschen op het droge en ze keken, zoo leek het, alleen met het wit van hun oogen en

Sluiten