Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Konstantinopel, Rome's erfgenaam, was de nominale opperheer over de beschaafde wereld, die om Rome's standaard vereenigd was geweest. Maar de Frankische koning was niet alleen beheerscher van een deel des rijks; hij was ook Germaansch volkskoning. Die hoedanigheid had geen Romeinsch keizer ooit te vergeven gehad. Sinds de Franken echter Christenen geworden waren hadden zij om zoo te zeggen het geestelijk rijksburgerschap aanvaard. Een concilie, wettig door den keizer bijeen geroepen, bond ook hen. Nu had het verloop der gebeurtenissen den bisschop van Rome een veel grooter aanzien verschaft dan de Oostersche besluiten nog bezaten. Italië erkende hem reeds als geestelijk hoofd, tegen des Byzantijnschen keizers wil in. Engeland had zich aan hem onderworpen. Volgde nog het Frankenrijk, dan mocht men den paus wel beschouwen als hoofd der geestelijke eenheid van het Westersche keizerrijk. De voorwaarden voor een entente waren dus aanwezig. De hofmeiers zouden de kerk hunner landen ondergeschikt maken aan Rome, haar als zoodanig organiseeren en bovendien de Langobarden bedwingen, die de stad der pausen bedreigden. Daartegenover beloofde de Heilige Vader hun de geestelijke legitimiteit, die hun huis boven alle andere in hun rijk verheffen kon.

Austrasië stond reeds in de beste verhouding tot de Angelsaksche predikers, die den paus als kerkelijk opperheer erkenden. Van den Austrasischen hofmeier Karlman ging de eerste beweging uit, om de Frankische kerk synodaal te organiseeren, of, gelijk men het noemde, te hervormen; hetgeen zij trouwens zeer noodig had. Neustrië volgde. In 745 komt de vereenigde Frankische clerus onder leiding van den pauselijken vicaris Bonifacius bijeen. Hij zelf wordt in 748 eerste aartsbisschop van Mainz en primaat van Germanië.

Drie jaar later is Pippijn koning; Karlman was reeds in 747 in een klooster gegaan, door hem gesticht op den berg

Sluiten