Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afgebroken, toen de kerk in Gotischen tijd verlengd werd. Van het Romaansche gedeelte is het inwendige van het schip het schoonst. Er zijn twee rijen boven elkaar — het triforium, de kleine boogjes heel in de hoogte (dus de derde rij) niet meegerekend — even hoog, maar niet even zwaar lijkend, daar de tusschenzuilen boven veel eenvoudiger behandeld zijn dan beneden. Daar staan om het lichaam der zuil vier er mee vergroeide pilaren en in de hoeken, die ze open laten, nog een dunner pilaartje. Van den krans der tamelijk uitstekende kapiteelranden stijgen de rustige bogen op, waartusschen het muurvlak effen gehouden is. Flinke kroonlijsten sluiten elke étage af en veroorzaken samen met de randen der kapiteelen een krachtige eenvoudige lijning naar het (voormalig) koor toe. De verhouding van zuillengte en booghoogte wekt het gevoel van veerkracht en evenwicht.

Een geheel anderen indruk krijgt men bij het betreden der ruimte waar vroeger het koor stond. De beide nog overgebleven transseptarmen (dus de korte einden van het kruis) streven zoo heftig omhoog als het schip rustig in de horizontaal bleef. Men kan zich moeilijk onttrekken aan de gedachte, dat de latere datum (omstreeks 1200) daarvan de oorzaak is. In Frankrijk verrijst in de tweede helft der eeuw de Gotiek, die de vertikaal drie honderd jaar lang de alleenheerschappij verschaft. De kathedraal van Doornik vertoont duidelijk de sporen van NoordFranschen invloed, o. a. in het viertal der étages van het schip . twee boogrijen, triforium (kleine bogen, die over de zijbeuken heen licht van buiten ontvangen), een reeks der gewelfdragende platte zuilen — verklaarbaar uit den geografischen en politieken samenhang. Geen wonder dat wij dat element der Gotische kunst, dat in het industrieele Vlaanderen begrepen werd, de mystiek, betrekkelijk vroeg op zijn grenzen vinden. Zoo vereenigt dan de Doorniksche transsept op bijna grappige wijze twee

Sluiten