Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hertog Hendrik van Brabant maakte er een systeem van, door telkens overloopen op het juiste oogenblik, van beide partijen een en ander los te krijgen. Er vielen groote zaken te doen, want de Engelsch-Fransche tegenstelling combineerde zich met een Duitschen kroonstrijd. De Welfen stonden naast Engeland, de Hohenstaufen en de paus naast Frankrijk. Ferrand, verbitterd op zijn leenheer en door zijn goede steden getrokken, koosde EngelschWelfische zijde. Aanstonds kwamen de Franschen, doch werden er door de Engelschen weer uitgeworpen (1213). Het volgend jaar ontmoetten de legers van den eersten grooten Europeeschen coalitieoorlog elkaar bij Bouvines, dicht bij Rijssel. De Welfenkeizer ütto IV en de Engelschen werden door de Franschen en hun bondgenooten beslissend geslagen (1214).

Deze gebeurtenis heeft de Nederlanden een eeuw lang onder Franschen invloed gebracht. Het graafschap Vlaanderen bleef in diepe afhankelijkheid bestaan, maar Fransche geest en vooral Fransche literatuur drongen overal door en gaven het aanzijn aan die geschriften, vertalingen, bewerkingen of navolgingen, die wij de Middel-Nederlandsche letterkunde noemen.

Bij de groote homogeniteit der Middeleeuwsche kuituur was navolging heel gewoon en sloot oorspronkelijkheid van opvatting en bewerking niet uit. Duitschland heeft evenzeer onder Franschen invloed gestaan,ten deele door Nederlandsche bemiddeling. Het Franschsprekende Henegouwen, dat alleen Nederlandsch lijkt als men het van Parijs uit bekijkt, was beroemd en voorbeeldig om zijn ridderschap. Maar welk een verschil ! De Duitsche hoofdwerken zijn Tristan, het " hooglied der min " en Parsifal, het " hooglied der ridderschap " ; de Nederlandsche : de fijngeestige Ferguut en de schalksche satyre Reynaert; ginds de romantiek, hier het vernuft. Van de oudere Fransche epiek is het korte fragment van de Roman der Lorreinen het beste voorbeeld. De gladde courtoisie ontbreekt nog. Ruw zijn de zeden,

Sluiten