Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jacob van Artevelde de ziel van was. Jacob is een dier questieuze figuren, die men wel ziet in revolutionnaire tijden, wanneer een man, door de golven der volksbeweging te hoog opgetild, licht duizelig wordt. Hij wist door zijn persoonlijkheid vastheid in de beweging te brengen. Hij wist, ten deele door den invloed zijner persoonlijke gaven, Koning Eduard tfe bewegen de wol vrij te geven. Hij werd de redder zijns lands. Maar de vriend eens konings vergat de buitengewone omstandigheden, die hem en zijn werk droegen. Zich voelend als onmisbaar leider, kweekte hij vijanden, die wachtten op een ontluisterenden tegenslag. De Fransche regeering, ten leste de situatie doorziend, verklaarde Vlaanderen neutraal. Er was dus geen nood meer, geen behoefte aan een Artevelde, en geen reden om de Engelschen nog gaarne te zien komen, de Engelschen, aan wie Jacob zooveel had toegezegd ! Deze gebondenheid van den volksleider-gelegenheidspoliticus werd zijn verderf. Zich vastklemmend aan de rokspanden van koning Eduard werd hij diens werktuig, en moest doordrijven, dat de Engelsche aanspraken op de Fransche troonopvolging erkend werden: in 1430 werd Eduard te Gent plechtig als koning en leenheer gehuldigd. Dat was vooruitloopen op den einduitslag van een geweldigen oorlog, dat. het Fransche hof doodelijk beleedigde, en al wat zich in zijn geweten aan den souverein te Parijs gebonden voelde, tot nadenken bracht. En dat terwijl Vlaanderen geen enkelen waarborg had, dat Engeland het ten allen tijde zou beschermen ! Integendeel, Eduard behoefde het hopeloos gepromitteerde gewest niet meer te ontzien.

Terwijl Artevelde's aanhang met het uur slonk, verhieven zich de wevers. In een bloedig gevecht op de Vrijdagmarkt te Gent deukten ze hun bijzondere tegenstanders, de vollers, en beheerschten nu den toestand. Jacob, van allen verlaten, poogde nog eenmaal Eduard er bij te halen, doch werd bij zijn terugkomst door het volk vermoord (1345).

Sluiten