Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn, dus...". De zeventienjarige moralist voegt er zelfs aan toe, dat die moeder er in dat geval niet toe doet. Die hoort om zo te zeggen niet tot het probleem; het probleem is dan dus juist ontdaan van zijn dilemmatisch karakter en laat dus een strenge oplossing toe volgens de logica. Daar hebben we weer datzelfde wat wij reeds eerder vast stelden: Ide puber heeft nog niet de ganse /werkelijkheid^ zoals de volwassene die heeft. Bij 'de achttienjarige heeft echter reeds de grote ommekeer plaats gehad. „Ja, men geraakt soms in situaties, waartegen men zich aanvankeUjk niet opgewassen gevoelt. Hij moet het toch, om den wille van zijn moeder, maar eens proberen. Hij kan ten slotte altijd nog iets anders gaan doen enz."

Hiermede is de principe-moraal gebroken en begint een beschouwingswijze door te dringen, welke ons volwassenen minder vreemd is.

Wij zeiden zoëven, dat de puber die moed heeft, reageert met het opbouwen van een eigen moraal, waaraan hg' zich nu eindelijk eens houden zal. Het is duidelqk, dat deze kinderen bijzonder aangetrokken moeten worden door typen, die buitengewoon vergaande veranderingen in het leven der mensen op dit ondermaanse voorstaan. De idealen die de puber sterk trekken, zijn daarom vaak even werkelijkheidsarm als ze met fanatisme verdedigd worden. Nogmaals: dat moet men de puber gunnen. Hij leert er ontzagge-

Sluiten