Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lunbrilo ardis orangoj inter la verda foliaro de la gardeno.

Baldaü nia parolado haltis. Tarnen ni testis sidantaj sub la impreso de la belega fiirkauaja Multaj cigaroj estis forfumitaj, kiam fine ni starigis por adiaüi.

„Mi akompanos vin al via hotelo" — diris G.G. „Antaü ol enlitigi mi kutime iom promenas" — kaj kiam mi pro gentileco diris, ke mi tute bone povas' m ü maUonge aldonis: „Se gi estus ofero, mi restus hejme! inerta homo estas egoista."

Malproksima sonorilo batis duonon de la dekdua, kiam ni pasis el Vilao Rozo sur la bulvardon. Tiu bulvardo de Garavan estas larga, makadamsoseo, kiu iras laü la montdeklivoj gis alto de cirkaü tridek metroj. Ambaüflanke staras elegantaj vilaoj, kelkaj kun belaj gardenoj kaj preskaü 6iam supersutataj de vera flortrezoro. Ce la marflanko tie kaj tie ci malsupreniras mallargaj piedvojoj, laü kiuj oni en malmultaj minutoj povas atingi la Promenejon de Garavan, la markajon, paralelan kun la bulvardo, 6e kiu kusis mia hotelo.

Ni laüiris unu el tiuj vojoj. En la komenco gi estis tiel kruta, ke aur gi estis faritaj tridekkelkaj stupoj por ph oportune iri malsupren. Poste la vojo, iom ma ph krota, kondukis kun kelkaj akraj kurbigoj tra mallarga traiwjo inter du altaj gardenmuroj rekte al la Promenejo. Ne estis tie lanternoj kaj nenie viva xreitajo sin montris.

Kiam ni eniris la supre nomitan trairejon, subite «aividis, malklare ailuetigantan en la lumo de la Promenejo, ekstari homan figuron, kiu evidente estis kusinta genue sur la tero. Momenten li staris sen-

La Viro al Fraarafe 2

Sluiten