Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al mi sian cambriston, mi ne estus povinta forveturi. Li estas vera bonfarinto por mi."

„Denove, iom troigite" — ridis la bonfarinto.

Dum Lordo Lidderdale rakontis la historion de siaj suferadoj min ekkaptis penso, kiu igis min subite alrigardi mian amikon. Mi vidis lin momenton stari senmove, poste malrapide trenpasi al la balustrado kaj fikse rigardi la maron. Mi iris al li.

„Nu, GG," — mi flustris, „cu konjekton?"

„Silentu" — li diris maüonge kaj tuj poste Lordo Lidderdale staris ce lia alia flanko. Mi vidis, ke GG. rapide prenis la portreten el sia poso kaj montris gin al li.

„Cu vi eble konas tiun viron, Mylord?"

La alparolito faris unu pason malantaüen. Li paligis.

„Dio" — li diris, „tio estas mia cambristo, sed li aspektas, kvazaü "

„Li ne plu vivas, Mylord. Nenian pluan vorton nun, mi petas. Hodiaü vespere mi havos la plezuron, viziti vin je la deka. La afero estas tro grava, por esti pritraktata tiel publike."

Li apogis sin sur la balustradon kaj rigardis la maron.

Lordo Lidderdale sin returnis kaj baldaü mi vidis Hn denove parolantan kim Lordo Lowden.

Sluiten