Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gi urgegasl Mi kredas, ke, agante senprokraste, ni povas malhelpi muite da malfelico. Cu vi bonvolos tuj sciigi al mi la respondon en Londono?"

„Por montri al vi, ke mi efektive volas helpi vin, mi" ankoraü hodiaü vespere sendos serviston kun telegramo al Tanfield."

Post kvaronhoro la servisto efektive forrajdis kaj nia gastiganto kondukis nin en la salonon, kie ni trovis la sinjorinojn.

* * *

Tiun vesperon Lady Maüd kantis — tio estis la granda, la preskaü sola impreso, kiun mi memoras el la sekvantaj hbroj. Mi ne perdigos en fervoraj laüdkantoj pri Siaj voêo kaj ludo. Sia persono estis min ensorcinta — Sia kantado igis min senespere.... senespere enamigintal La vespero forflugis kaj jam estis la dekunua, kiam mi iom post iom ree konsciigis, ke mi estas Wilhelmo Hendriks, juna advokato kun iom da mono kaj kun pozicio ankoraü farota. La logika bremsisto denove surgrimpis la veturüonl

lom post la dekunua la butlero aperis kun la scügo, ke la servisto, revenanta el Tanfield, rajdante tra la parko, vidis Steliri apud la domo viron, kiu je lia alproksimigo tuj malaperis en la densa arbetajo. Estis tie tro mallume por vidi Hn, des pli car la servisto surcevale ne povis lin sekvi inter la arbetoj; nek piede li povis, car la pliantaüeco de la viro estis muite tro granda. La butlero kredis gin sia devo tuj rakonti êion al Lordo Stockton^Tiuêi tarnen ne rigardis la aferon tre serioze: „Üasffé» - li kredis, Jdu perdis la vojon kaj mem estas plej muite embarawta, êar li venis en la apudeco de la domo."

Sluiten