Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mi volonte konfesas, ke la afero min ekimpresis. La situacio dume tute ne estis agrabla. Ekstere oni steliris, sed evidente ankaü en la domo. Eble oni ne trovos min tro timema, kiam mi honeste diras, ke mi ne sentis min tre trankvila.

Mi reiris en mian cambron kaj lasis la interkomunikigan pordon malfermita. Subite mi aüdis retenitan krion de G.G.: „Venu tien êi, WiHyl"

Tuj mi staris apud li

„Helpu min iom Sovi tiun srankon" — li diris, montrante pezan kverklignan meblon, kiu staris tuse kün la m%ro. Mi plenumis lian deziron kaj ni vidis, ke post tiu êranko sin trovas slosita pordo, kondukanta al alia êambro. Ne perdante momenton G.G. prenis la lustron de la tablo kaj palis al la pordo, malfermiganta en la koridoro. „Restu tie (ü, Willy" — li ordonis. „Ni estis sufice stultaj doni al nia scivola amiko, kiu ajn li estas, la okazon sin forsavi. Sed mi devas tarnen scü, êu efektive neniu sin trovas en la apuda êambro."

„Se vi povas exrifii!" — mi diris. Sed li estis jam en la koridoro kaj mi aüdis la pordon malfermigi.

„Do ne slosita" — mi pensis kaj atendis kun granda maltrankvileco, kio okazos.

Sed nenio okazisl Post kvin minutoj G.G. ree staris antaü mi.

„Nenion!" — li diris, kaj remetis la lustron sur la tabion.

* • »

Je la unua horo precize G.G. iris malsupren. Li estis surmetinta dikan, felan êapon kaj malgraü nia malagrabla situacio mi ne povis ne rideti.

Sluiten