Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mia donnoêapo!" — li klarigis, donis al mi la manon kaj malaperis. . , *.

Mi do restis sola en la êambro. La du pordoj, kondukantaj al la koridoro, estis Slositaj kaj la sranko en la êambro de G.G. denove staris sur sia loko. Neniu miros pri tio, ke mi estis nerva kaj netrankvila. Sur tableto kusis la lastaj ekzempleroj de la „Graphic" *) Mi penadis distri min per üi, sed mi ne sukcesis. Ripetfoje mi ekstaris kaj paêis tien kaj reen en la du cambroj. Fine mi sovis la kurtenon antau mia fenestro iom flanken kaj rigardis eksteren.

Mi povis vidi parton de la parko, tra kiu serpentumis sufiêe larga vojo, êiuflanke borderita de densa arbetajo. Car la lumo hele brilis, estis preskau tiel lume kiel dumtage. Subite mi vidis ion, kio momenton haltigis mian spiradon.

El la arbetajo venis virfiguro. Gi stans momenton senmove, rigardis supren, tuj rapide transpas* la vojon kaj êe la aha flanko malaperis en la arbetajon. Mi ne dubis eê unu momenton, ke tiu persono ne estis G.G.; klare mi vidis la staturon kaj gi tute ne estis simila al tiu de mia amiko.

Kio farigis en mi, kiam mi rapide ree Sovis laJrortenon antaü la fenestron mi povus malfacile prisknbi. Subite atakis min sento de timo pro mia amiko, kaj sento de malestimo pro mi mem, kiu sidas tiel sendangere tie êi en sia êambro. Mi prezentis al mi la grandegan dangeron al kiu G.G. elmetas sin. Mi nepre volis partopreni en tiu dangero: mi ne povis ph longe. kiel timema viraêo, resti enfermita. G.G. estis dirinta,

ke mi staru garde, sed ,êu tiu portreto havas tian

*) angla revuo.

Sluiten