Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

valoron?" — mi min demandis. „La sendangereco de G.G. pli valoras; mi ne rajtas heziti!"

Rapide mi pasis al la pordo, eniris la koridoron, slosis la pordon kaj enposigis la slosilon. La du cambroj nun estas slosita j. La portreto estas pli sekura ol se mi premis gin kun mi.

Jen mi staris! Kio nun? Kiel eligi el la domo?

Mi tute ne sciis, kie trovi la butleron. Subite mi ekpensis ion, kio almenaü povus ebligi la solvon de la afero. La salono, en kiu ni mangis, malfermigas per grandaj duoblaj pordoj sur la teraso, de kie kelke da stupoj kondukas en la parkon. Se ie, tie mi povus eligi.

Mi do steliris tra la nun duonlumigita koridoro kaj malsupren laü la larga stuparo, mi trairis la vestiblon, kaj staris antaü la pordo de la mangejo. Metante la manon sur la pordan prenilon, mi kredis aüdi brueton interne. Momenton mi haltis, timigite. Poste rapide mi malfermis la pordon.

La granda salono cie estis malluma, escepte tie, kie la radioj de la luno enfalis. Unue mi malkovris nenion eksterordinaran, gis subite je mia granda miro mi vidis, ke unu el la duoblaj pordoj estis malfermita. Malakuratajo de la servistoj sendube, sed malakuratajo, je kiu mi esperis profiti.

Laülarge tra la mangsalono mi rapide eldris al la pordo. Mi preskaü gin atingis, kiam mi aüdis movon en la êambro. La saman momenton mi returnis min — tie staris altkreska virinfiguro.

„Cu en Holando oni havas la kutimon nokte vagadi tra la domoj, S-*0 Hendriks?" — diris malvarma, trankvila voêo.

Gi estis Lady Edith!

Sluiten