Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

capitro vn

Krizo

Se mi dirus, ke mi staris najlita sur la planko, mi uzus tro malfortan esprimon. Mi estis laüvorte paralizita. Kion pensos tiu fiera, malfamiliara virino pri mi, kiu noktmeze kiel stelisto vagadas tra la domo, kiu gastigas En? Sed, Si mem — kion Si mem faras tie ci je tia horo? Tiu penso trakuris mian cerbon. Malfacile estas por diri, kiaj influoj faras en tiaj momentoj niajn pensojn kaj pelas la vortojn al niaj lipoj. Kio ajn estu, mi aüdis min diri kvazaü en songo, per trankvila voêo:

„Cu en Anglujo la sinjorinoj havas la kutimon sidi en la mangejo nokte je la unua horo kun malfermitaj pordoj?"....

Tiu respondo estis, mi diru plej milde, impertinents. Mi mem tion sentis, sed mi ne povis reteni gin. Gi estis tiel nomata bubrespondo — malinda, mi konsentas; nun mi eê hontas pri gi. Se Lady Edith estus ordoninta al mi tuj forlasi la Cambron, mi certe estus Sin praviginta.

Sed, — kion mi unue ne rimarkis pro ekmiro, tion mi vidis tuj poste, kiam la lunlumo ekfalis sur Siajn figuron kaj vizagon: Ciuj Siaj membroj tremis kaj Si havis grandan penon resti staranta. La trankvüeeo de Sia vo6o sendube estis la rezultato de fera energio, kiu venkis Sian evidente grandan timon.

Sluiten