Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Lady Edith" — mi diris firme kaj serioze, Jdarigi al vi êiujn cirkonstancojn, kiuj min igis veni tien êi, mi ne povas kaj ne rajtas. Nur la jenon: mia amiko Geoffrey Gill estas nun en la parko kaj mi timas, ke granda dangero lin minacas. Mi ne povas ne helpi lin. Ne demandu plue, Lady Edith! Mi devas iri eksteren por helpi lin, se bezone!"

„Li ne bezonos vian heipon!" — Si diris. „Kia dangero minacus lin? Restu tie ci, S-ro Hendriks. Mi certigas al vi, ke nenie minacas dangero."

„Tiu êasstelisto...."

Si levis la sultrojn kun gesto de granda malestimo.

„ Certe ne imagas, ke li vin ambaü tiom kon-

sternis." Si ekridis maldolêe, nenature; poste silento

Subite eksonis ekstere kvar aü kvin mallongaj pafoj, tre malproksime, tiel ke eble ni ne estus aüdintaj ilin, se la pordo ne estus malfermita. Sed nun.... Estis revolverpafoj.... sendube! Lady Edith kasis sian vizagon en la manojn kaj mallaüte gemis. Mi mem kuris el la domo, malsupren de la teraso, en la direkto, el kiu venis la revolverpafoj.

La mangejo kusis guste en la mezo de la maldekstra flankfronto de la konstruajo. De la teraso kondukis larga vojo kun grandaj kurbigoj al dense surkreskita parto de la parko, evidente la sama vojo, kiun mi vidis antaüe tra la fenestro de mia êambro. Gi iris en la direkto, kie aüdigis la pafado, kaj ne pripensante, ke sur tiu larga vojo mi „paradis" (laü la vortoj de G.G.) mi kuris kiel eble plej rapide en la parkon. Dum mia kurado tarnen pensoj sin levis en mi, kiuj igis min dubi, êu mi prudente agas. Mi

Sluiten