Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gi estis G.G., kiu neaüdeble, stelire alproksimigis kaj bonvenigis ruin en tia sarkasma maniero. Post mia unua surprizo sento de kolero atakis min. Mi ne travivis ciujn tiujn malagrablajojn por fine nur esti mokata!

„Ah, êu gi estas vi?" — mi diris kiel eble plej trankvile. „Aüdante tiun pafadon mi pensis, ke vi eble bezonas mian heipon. Sed mi vidas, ke mi senbezone maltrankviligis. Bonan noktonl" — Kaj mi returnis min por foriri.

„Ne estu malsagulo, Willy" — diris G.G. min retenante. „Ne kolerigu pro sercajo. Vi venas gustatempe, mia knabo. Eble vi volas iom subteni min por ke mi pli oportune reiru hejmen."

„Kk>n?l" — Nun mi vidis ankaü (ni venis en la lunlumon) ke sango elfluetas el lia maldekstra maniko kaj ke li iras malrapide kaj malcerte.

„Dio, G.G., êu vi estas vundita?" — Mia tuta ofendetiteco forflugis.

„Pafo al mia supra brako, ne pli ol skrapvundol Willy, pasintan vesperon vi ridis pro la fela êapo kun la orelsirmiloj. Se mi ne estus metinta gin, vi sendube trovus min ie, kusantan inter la arbetoj. Mi atendis ion tian: subitan frapon en mallumo per kapkrevigüo aü alia kavalira arnülo. La êapo estas interne tegita per maldika stala plato; mi kunprenis gin en mia valizo, êar okaze mi gin bezonus!"

Li haltis kaj ekapogis sin kontraü arbotrunko.

„Ripozi iomete, Willy." Post momenta süento li daürigis:

„Estis malprospera nokto! Sercante vojon inter tiuj malbenitaj arbetoj, mi lasis min surprizi kiel fibubo.

Sluiten