Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pon regis inter ni premanta silentado, kiu fine estis interrompata de Lordo Stockton.

„Vi eksciis sendube, S-ro Hendriks, kiu malagrabla kaj neklarigebla okazintajo farigis tie ci dum via foresto. Laü konsilo de S-ro Gill, kies kapablecon mi plene fidas, (gentila, sed formala riverenco) mi decidis provizore ne informi la policon. Sed mi fidas nun, (li diris tion tre akcentite) ke li faros cion por solvi la enigmon. Por diri la veron, S-ro Gill, mi ne bone komprenas, kiel vi, restadante tie ci, povas veni pli proksimen al tiu solvo."

„Mi nur povas al vi respondi, ke mi jam venis pli proksimen" — diris G.G. trankvile.

Lordo Stockton rigardis lin mirigite.

„Mi bone komprenas, Mylord" — daürigis G.G., „ke tiu mistera afero vin malkontentigas kaj incitas. Mi ankaü komprenas, ke gi estas al vi malfacila decido: cu daüre fidi min, êu averti la policon. Vi ne vidas rimarkeblajn progresojn de mia flanko, vi ekdubas pli kaj pli, la pridemandado de viaj familianoj kaj servistoj al vi Sajnis sencela kaj malkontentigis vin. Tarnen, Mylord" — jen G.G. ekstaris kaj lia voêo ekhavis tonon, kiun mi neniam aüdis, preskaü solenan „mi petegas vin ne forpreni de mi vian fidon. Mi precize scias, kion mi faras kaj kion mi deziras kaj mi diras al vi, Mylord, sen ia flankmotivo, nur je la intereso de vi kaj de via familio: neniu krom mi povas fari al tiu delikata historio bonan finon, bonan precipe por vi kaj via familio. Je la nomo de Dio, neniun plu en gin enmiksu, precipe ne la policon! Kiel honesta viro, Mylord, mi promesas al vi solene: mi sendube sukcesos kaj la nubojn, amasi-

Sluiten