Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

CAPITRO XI

Porsinjora Vespermango

La postan matenon, veninte en la cambron de G.G. por helpi lin por Ha tualeto (car la vundita brako igis heipon ankoraü necesa), mi trovis lin plej gajhumora.

„Cio iras bone, Willyl" — li diris. „Pasintan nokton mi pripensis kaj rememorigis al mi cion kaj kredeble ni sukcesos!"

„Mi dezirus, ke vi rakontu al mi ion plian pri la afero" — mi respondis iomete malbonhumora. „Mi vidas cirkaü mi êiajn okazintajojn, kiujn mi ne komprenas. Mi vidas homojn malgojaj kaj timantaj, Dio scias pro kio; kaj mi neniel povas helpi aü servi ilin, guste car mi nenion scias."

„Vi scias suficon, Willy, sed vi ne komprenas, kion vi scias."

„Dankonl"

Se mi ne estus firme decidinta elporti sen kolero la karakterizajojn de G.G., mi certe ne respondus lin tiel mallonge, car mi Satis eldiri ne tre afablan riprocon pri lia „patra" sarkasmo. Mi do regis min, kvankam tio ne plibonigis mian humoron.

„Brave! Smregeco estas eco de la vera viro! Ne kolerigu, Willy! Pro via trankvileco vi estas admirittda."

La neimitebla kutimo de G.G. Sercmoki ten jam ne efikis sur min. Mi eê ridetis kaj.... süentis.

Sluiten