Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

diris Lordo Ruthven. „Ni povas iri kune, se vi volas veturi kun mi, Lidderdale!" „Kompreneble, volonte eê!"

Lordo Lowden murmuris ion pri kurado al festoj kaj belaj virinoj. Li neniam iris ien; êiu sciis tion, tial la aliaj ne atentis lian murmuradon kaj diris adiaü. Mi intencis sekvi ilian ekzemplon, sed Lordo Lowden ne volis toleri tion. Li slosis la juvelkesteton kaj formetis gin; la itala cambristo enportis viskion kun sodakvo kaj diversajn specojn de eksterordinare aromaj havanaj cigaroj, kaj jam estis duono post la unua, kiam la pordo de tiu patricia logejo estis fermita post mi. La detektivon mi ne vidis plu.

Dum la du horoj, kiujn mi pasigis sola kun mia gastiganto, mi pristudis lin atente. Vole nevole mi pensis pri la konataj detektivrakontoj en kiuj la viktimo estas narkotata per ia en cigaroj aü viskio enmiksita veneno, por poste rekonsciigi en eksterordinara, plejofte timtremiga loko. Se Lowden efektive

estas tia viro, kia mi lin kredas, tiam Sed nenio

okazis!

Kvankam lia eksterajo êiam des malpli placis al mi, ju ph mi vidis lin en lia ordinara konduto, mi ne povas diri, ke li diris aü faris ion, kio pliigis mian suspekton. Sed mi komprenis, ke la detektivo ne senkaüze turnis sian atenton al li kaj mi decidis estonte gardi min kontraü tiu viro.

La sekvantan tagon, dum mi sidis en la oficejo de mia onklo, enprofundiginte en mia laboro kaj guste penetrante en komplikitan eksedzigan proceson, mi aüdis kriadon de jurnalportistoj.

Sluiten