Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

malkase konfesis tion al mi mem, kaj — depost semajno — mia devizo estis: „Faint *) heart never won fair Lady".

Tarnen iom korpremata mi staris antaü la impona Stocktona restadejo: momenton reatakis min la distanco disiganta min de la medio de Lady Maüd. Sed felice, kiel vera holandano, kvankam mi sentis respekton, gi ne estis humileco. Kaj kiam servisto en la simpla Stocktona livreo enirigis min en la vestiblon, mi povis rigardi la êirkaüan eksterordinaran, sed treege distingitan lukson sen sento de senesperigo aü senkuragigo.

Mi estis kondukata en rice meblitan cambron, 6e unu flanko fermita per dikstofaj, gis sur la planko pendantaj kurtenoj. Kiam la servisto preskaü neaüdeble fermis la pordon post si (en tiaj patriciaj domoj oni kredus, ke la homoj iras en strumpoj kaj la pordaj carniroj Ciam estas jus oleitaj) kaj mi kredis min sola, mi aüdis, ke trans la kurtenoj estas homoj, kiuj evidente ne konjektas, ke alia persono aüdas iliajn

vortojn Kiel do agi? Sovante segon, mi penis

fari iom da bruo, sed tio ne efikis. Subite mi rekonis la vocojn kaj tio, kion mi aüdis, tiel frapis min, ke mi forgesis daürigi la sovadon de segoj.

En la apuda êambro estis Lady Edith kaj Lordo Lidderdale.

„Je la nomo de Dio, Mylord" — Lady Edith diris (kaj nun ne en sia ordinara unutona maniero, sed kun pasio, eê kun fervora pasio en la voêo), „promesu,

ke vi senigos min je tiu fripono. Alie" Momenton

regis tomba silento, poste akre kaj samtempe mal*) malkuragulo neniam gajnis belan sinjorinon.

Sluiten