Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mi kontraüe trovis malfacile tarnen kredi lin tia," — diris Lordo Ruthven, „kaj mi goj as, ke la faktoj min pravigas."

„Nu, ni atendos" — mi diris, senvole iom ekscitite pro la naiveco de tiu juna aristokrato, kies kombinkaj deduktkapablo (por uzi la satatajn esprimojn de G.G.) evidente ne estas tre granda.

„Cu vi scias, ke li estas ci tie, S-ro Hendriks?*'

„Cu Lordo Lowden?" — mi demandis miregigite. „Tio estas tarnen tro forta post tio, kio okazis."

Kun miro Lordo Ruthven min rigardis. „Cu tia efektive estas via opinio?" — li demandis. „Sajnas al mi, ke persono, kiun oni malprave suspektis, agas plej prudente, kiam li tuj vizitas siajn amikojn."

„Mi tarnen trovas tion nedelikata agmaniero" — mi respondis ne cedante.

En tiu momento mi ekvidis la objekton de nia interparolado. Li parolis kun peza, dika virino, kies vestoj estis tiel supersutitaj per diamantoj kaj perloj, ke Si nur povis esti Lady Ackland. Mi iom alproksimigis kaj aüdis Sin diri per sia maldelikata, vira voco:

„Idiotoj Ui estas; se vi nur nomas ilin malsaguloj, vi faras al Ui komplimenton."

Mi komprenis, ke tiu afablajo celis niajn policanojn kaj mi ofendetigis pro tio. Subite Lordo Lowden ekvidis min kaj faris signon, ke mi venu al li. Kompreneble mi devis plenumi tiun peton.

„S-ro Hendriks", — li diris, „permesu al mi la plezuron prezenti vin al la viktimo de miaj krimoj, al Lady Ackland — S-ro Hendriks, mia juna holanda amiko."

Mi riverencis, Lady Ackland donis al mi la manon.

La Viro al Francujo 9

Sluiten