Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ankaü si trovis gin memkomprenebla: Mi cirkaübrakis Sin kaj Sin tiris al mi. Momenton Sia kapo kusis sur mia Sultro. Poste Si neperforte liberigis sin, balancis la kapon kaj tra siaj larmoj rigardis min kun rideto.

„Ne, S-ro Hendriks, ne tio! Ne nun!".... Momenton Si silentis, poste Si daürigis sian rakonton:

„Tiam Lady Edith farigis nenature ekscitita. Si ek'sercis kun sia cambristino, bruparola kiel troekscitita infano. Mi neniam vidis Sin tia.

Evidente Si forgesis pri mia ceesto; Sajne Si vivis en songo. Ne salutinte min Si iris malsupren. Kiam Si estis for, mi rimarkis, ke la letero kusas ankoraü sur Sia tualettablo; pro sia konfuziteco Si gin forgesis! Ne estas bone, kion mi tiam faris, S-ro Hendriks, sed mi nur celis la felicon de mia fratino kaj mi ne hontas. Jen la letereto, S-ro Hendriks; mi ne komprenas gin. Cu vi volas helpi kaj konsüi min?"

Gi estis malgranda, kvadrata, duonige faldita paperpeco. Forta, rigida mano de viro estis skribinta jenon:

„Agu, kiel mi ordonis! Mi atendas rican rikolton. Alie...."

Nenio plu kaj nenia subskribajo.

Kiel mi povus doni konsilojn al Lady Maüd en afero, kiun ankaü mi tute ne komprenis. Tarnen mi ekpensis ion, kio eble povus esti grava. Mi rememoris, ke nevidite mi aüdis, ke Lady Edith alvokis la heipon de Lordo Lidderdale kontraü persono, kiun Si abomenas kaj timas. Cu la letero venis de tiu viro? Sendube! do Lordo Lidderdale eble povus helpi. Sed

tiaokaze mi devus rakonti al Lady Maüd kaj al Lordo Lidderdale, ke mi, kvankam kontraüvole subaüskultis la interparoladon. Tio ne estus malhelpinta min, (car

Sluiten