Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kiam mi rekonsciigis (oni diris, ke mi kusis sveninta nur kvaronhoron) la unua persono, kiun mi vidis, estis G.G., nun ree en sia ordinara formo, okupante sin pri la êiam ankoraü senkonscia Lady Edith. Si kusis sur divano, mortpala kaj senmova. G.G. mem estis ne malpli pala, sed li plene regis siajn korpon kaj spiriton. Jenkins, iom senhelpa, staris rigardante. Poste mi aüdis, ke li sekvis la maskitan viron gis la malantaüa Stuparo, kiun G.G. kaj mi jus estis suririntaj. Li volis postkuri malsupren, sed li falis pro io, kio kusis sur la tero: gi estis surtuto kaj nigra mola capelo. Li grave dolorigis kaj kiam li fine kapablis daürigi la persekuton, li vane sercis la forkurinton, kiu estis kaj restis malaperinta. Jenkins revenis kun la surtuto kaj la capelo, metis ilin sur segon kaj iris al G.G. por helpi lin.

G.G., vidante min rekonsciigi, faris afablan kapmovon al mi.

„Vi bone eligis, Willy" — li diris. „Mi tuj heipos vin, sed tie êi estas afero, kiu pli urgas. Kiam "

Subite li haltis kaj rapide klinigis. Li prenis ion de la planko, rigardis gin kaj gin metis en sian poson. Esprimo de granda ektimo sin montris sur lia vizago. Li metis la manon al la kapo kaj ree sin klinis super Lady Edith, tiel ke mi ne plu povis vidi lian vizagon.

„S-ro Jenkins," — li diris, (lia voêo sonis abrupte kaj ordone) „tuj iru malsupren. Inter Ia gastoj estas Doktoro Burney. Venigu lin kiel eble plej baldaü êi tien; kaj (li hezitis momenton) petu, ke Lordo Stockton kunvenu"

„Willy!" — li diris, kiam ni estis solaj. Mi esperis, ke êi tiu afero restos sekreto inter ni, sed nun mi

Sluiten