Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dis hejme, kiam antaü nelonge li estis en la samaj cirkonstancoj.

La du sinjoroj daürigis sian diskuton en la koridoro, evidente pri tio, êu mi eliros aü ne; efektive ili konferencis „chez moi, sur moi et sans moi!" *)

Fine G.G. reaperis kun la sciigo, ke — se en la posttagmezo mi sentos min sufice bona — mi povos kuniri al la celita konferenco.

„Sed al kiu konferenco?" — mi demandis. „Vi nur disponas je mi, min tute ne informantel"

„Tuj" — li respondis. „Unue ellitigul" — Kaj same kiel mi antaü nelonge helpis lin por lia tualeto, tiel li nun vestis min.

Kiam fine mi estis sidanta en apogsego, G.G. eksidis êe la kontraüa flanko de la tablo kaj diris:

„Jen Wüly, vi aspektas kiel kampulino en dimanêa vestaro. Tial mi ne pli longe volas streêi vian atendon. Sciu, ke hieraü mi faris grandan eraron...."

J,asante forkuri nian misteran amikon?"

„Ankaü tion! Sed precipe, êar.... (mi vidis, ke G.G. subite farigis tre serioza) êar mi ankoraü ne sufiêe komprenis, kiel dangera li estas kaj tial endangerigis virinon." Li silentis momenton kaj frotis per la mano sian frunton. Poste li daürigis: „Mi igis kemiiston ekzameni tiun Stonon, tiun malbenitan smeraldon. La pikilo estis venenita kaj tiu veneno ne estas el la Borgia tempo."

Li starigis kaj ekpasis tien kaj reen. Subite li residigis.

„Vi do komprenas, kio preskaü okazis hieraü ves*) Cc mi, pri mi kaj sen mi.

Sluiten