Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kvieta. Li aspektis kiel ludanto, kiu metis sian lastan monon sur unu karton kaj nun kun Sajne lakona kaj indiferenta mieno atendas la rezulton

„Mi jam diris, Standerton, ke mi ne intertraktos kun vi" — respondis G.G. „Mi revenas nur por al vi diri, ke intertraktado estas superflua. Vi, viaflanke, ne havas plu ion por proponi."

Unuafoje la vizago de Standerton montris interesigon; sed li diris per la sama malvarmindiferenta tono:

„Kion vi diras, S-"> Gill, sendube estas interese, sed mi ne komprenas gin."

„La afero estas tarnen sufice simpla" — diris G.G. „Kion vi volus proponi? La silentado pri via rilato al Lady Edith? Tia silentado ne estas plu bezona, James Standerton!"

Mi vidis, ke Standerton ekpaligis, sed sajnigis sin ankoraü kvieta.

„Nur en unu okazo mi kredus vin prava, S-*° Gill, kaj pri tio mi tre gojus. Nur tiam mia silentado ne plu valorus, se Lady Edith estus mortinta."

„Vi scias tre bone, ke ankaü tiam gi valorus por la familio. Unu Söla okazo en kiu via parolado aü süentado estus tute indiferenta estas alia; kaj tiu okazo sin prezentis: Lady Edith mem parolis! La historio de Sia edzineco ne estas plu sekreto."

„Vi mensogas!" — Standerton salte levigis: lia kvazaüa kvieteco tute malaperis.

Mi devas konfesi, mi estis denove en la kronika stato, en kiun la agoj de G.G. tiel ofte min enigis: la stato de ne — aü duonkomprenado! Cu Lady Edith efektive parölis? Kial G.G. ne rakontis tion al mi?

Sluiten