Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Terug. Tweehonderdduizend ton erts worden per jaar uit de aarde gebroken, zij glijden door het land naar de kusthaven toe, de schepen wiegelen een dans van vreugde, begeerig sperren de hoogovens in de smelterijen hun monden open. Niemand zal in de mijngangen of daarboven paarden of muildieren zien. Ze zijn er niet. Er zijn alleen machines en menschen. De mijn is in drie verdiepingen uitgebouwd. De eerste etage is vijftig meter onder den grond, een stelsel van gangen en schachten, aderen door de aarde met een vloeienden inhoud van bewegende menschen en wagentjes. Daaronder, weer vijftig meter lager ts de tweede verdieping, het is hier niet anders dan boven, tunnels met staal en menschenlijyen. En andermaal vijftig meter de diepte in is de derde etage. En daaronder? Ondoordringbaarheden, erts, dat gekluisterd Hgt aan den rotsgrond, dat verborgen en angstig luistert naar de verre doffe dreun der ontploffingen, dat zich schuil houdt, terwijl daarboven de menschen wroeten, hakken, en de electriciteit zoemt in de wagenriien. Dertig of veertig jaar oud is deze mensch, en de mijn zelf is ook jong. Maar wie berekende ooit den ouderdom van het ijzererts? Het kwam uit een nevelbal, uit het gestolde magma der oertijden, beschavingen en wereldrijken zijn sinds gekomen en vergaan. , Honderddertig kilometer dieper het land in

Sluiten