Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is de kamer, waarin hij werd geboren. Kachel, bureau, kinderwieg, en een klok op den schoorsteenmantel. Het bed met de gestikte deken is hetzelfde bed van toen. Kr staan twee ouderwetsche, geborduurde pantolfels onder. Boven een portaal naar de huiskamer hangt een geborduurde lap met een spreuk in roode letters. In de keuken staan sierborden, op de plaats prijkt de koperen pomp. lederen morgen wordt in de kamers stof afgenomen, des winters brandt een knappend vuur in den haard. Tegen zim vrouw zeide Ford: ,Jk heb getracht te leven gehjk mijn moeder dat graag zou hebben gezien. Zij leerde mij als kind al, dat arbeiden de hoogste: plicht van een mensch in deze wereld is. Ik geloofde haar en ik geloof het nog. boms, m den avond, rijden Ford en zijn vrouw en zoon en kleinkinderen naar het buis. Zij koken hun avondeten, en zingen oude liederen bij het harmonium.

Het zware zuchten van een locomotief, die het station verlaat, hooge ketel, lage schoorsteen de dnjfwielèn glinsteren opeens in i»i° u * ^s***»1 toee seinhuizen doorghidt. Het water van de rivier golft daarachter weg. Dwars door Ohio. Bruggen Viaducten. Stationskap. Het zware, langzame zuchten is nu een snel, rhythmisch snuiven geworden De wielen ratelen over de glimmende rails. Een, twee, drie, vier uur! De rook slaat neer, seconden lang knettert het

Sluiten