Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zinvol spreekt dat uit verschillen van stijl, die in dit werkje naast elkaar staan. Hiér de temperamentvolle artiste Privat, die met korte, rake toetsen typeert en stemming geeft, — daar de bezadigde denker Zamenhof, betoogend in lange, maar heldere, rustige zinnen.

Hoewel Privat geen volledige geschiedenis van de wording der taal Esperanto geeft (zooals hij in zijn voorwoord waarschuwt), vertelt hij toch genoeg, om een begin van inzicht te geven in het ontzaglijke dat hier gebeurd is: niet iets „kunstmatigs" scheppen, gelijk bij andere wereldtaal-pogingen gedaan is, maar: het n a t u u r 1 ij k proces van taalwording tusschen planeetbewoners op den voet volgen en z. t. z. c o n c e n t r e e r e n. Men kan niet trachten, er van verre iets van na te proeven, zonder den diepsten eerbied voor dit monumentale werk te gaan gevoelen.

En toch is dit niet Zamenhofs hoofdwerk geweest. Het tot stand brengen van een hulpmiddel tot het bevorderen van verbroedering kon door het concreet karakter ervan wel betrekkelijk het gemakkelijkst slagen; doch hoofddoel was voor Zamenhof die verbroedering zélve.

Vredes-Apostel, dat is Zamenhof.

Als zoodanig is hij nog weinig bekend. Dat kan niet anders, aangezien hij zijn wezenlijk ideaal, zijn innerlijke gedachte, zijne „interna ide o", om te beginnen alleen aan de aanhangers van zijn taal kon meedeelen. En niet eens aan allen van hen. Daarvan verhaalt de tekst van Privat. Niet alle Esperantisten van Zamenhofs tijd voelden voor zijn interna ideo, en daarom scheidde Za-

Sluiten