Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zulke bijzondere liefde tusschen moeder en zoon kan men bij veel genieën opmerken. Pope, Musset, Lamartine vergoodden hun moeder. Zoo ook Zamenhof. Zij maakte hem tot een idealist, en met onwrikbaar vertrouwen geloofde zij in zijn grootheid. Vroom hoedde zij de vlam, als den lichtglans eener heilige lamp. Een eenvoudige vrouw was zij, die hem leerde, dat alle menschen broeders zijn en gelijk voor God.

Een verstandig vader riep hem van droom tot werkelijkheid terug. De knaap zag toch zeker, wat zich rond hem in de straten van Bialystok afspeelde:

Achter de vensters van het houten huis der Zamenhofs, in de Groenstraat, gaat een troepje Joden met hun typische lange baarden voorbij Men bekogelt hen met

sneeuwballen in het gezicht. Een slag onder het oog. Een

bloedende wang. Een grijsaard beklaagt zich „Blèr

niet, jodenpak! honden!" schreeuwen Christenjongens, en loopen weg, de hun onbekende Joodsche taal honend met een „hra hre hri hro hru". Een Russisch luitenant lacht

en juicht toe: „Van de stoep af, jullie dievenpak "en

de officier spuwt van afkeer.

Op de marktplaats krioelt de bevolking. Lawaaiig geloop en luid gonzend gepraat. Schitterende kleuren tusschen veldgewassen en manden: groene shawls van vrouwen van het Littausche land, schapepelzen, grijze soldatenjassen, kemelharen mantels, blauwe uniformen van Russische beambten, witte gordels, roode halsboorden, oranje

adelaars, zilveren sieraden Kooplui twisten met een

afdingend Duitscher. Menschen komen toeloopen. Kijkers verdringen zich. De politie komt tusschenbeide. De vrouwen beklagen zich in Littausch dialect. De agenten begrij-

Sluiten