Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wanneer later buitenstaanders het woordenboek wilden „perfectionneeren", kwamen zij vaak slechts op die eerste vormen terug en traden een stap achteruit op den weg dien een meer ervaren en zorgzaam man reeds achter zich had. Theoretisch zeiden zij: „diè vorm zou bepaald wetenschappelijker zijn dan deze". Zamenhof had vóór hen reeds hetzelfde gevonden, doch veeljarige praktijk had hem de besliste ondeugdelijkheid van den eersten vorm bewezen, en de noodzakelijkheid, hem door een beteren te vervangen.

Dat „genie een lang geduld is", zooals Victor Hugo zong, dat bewezen de zes jaren van onophoudelijk polijsten door proefnemingen. In zijn jeugd was Zamenhof een geestdriftig muziekliefhebber. Hij speelde piano en zong gaarne. Daardoor werd zijn smaak door gevoel voor harmonie beheerscht.

Hij was volstrekt niet van meening, dat spraakkunst en woordenboek zonder meer een taal tot leven kunnen wekken. Elke plompheid of zwaarte in de zinnen was hem ondraaglijk. Lang klaagde hij in stilte, dat de taal niet genoeg „vloeide". Daarom ging hij nu het letterlijk vertalen uit deze en gene taal vermijden. Hij spande zich in, om regelrecht in de nieuwe te denken.

Langzamerhand kwam er gang in. De taal werd licht. Ze werd vlotter. Ze hield op, de schaduw van andere talen te zijn. Ze kreeg eigen leven, eigen geest, persoonlijk karakter. De invloeden van buiten stootte zij nu zachtkens weg. Ze vloeide nu lenig, bevallig, en „geheel en al vrij, als de levende moedertaal".

Dat was de ware geboorte van de internationale taal. Want hoe zou de menschheid geholpen zijn met een leven-

Sluiten