Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

renswaardig gewas zou dan eenmaal aan het kleine nootje ontbloeien en zijn weldadige kroon over de verbroederde volken spannen!

Laten we het nootje redden! besloot Trompeter. Van zijn eigen salaris zou hij het afnemen. Hoewel niet rijk, bood hij anonymeen zekere som aan, om het blad drie jaar voort te zetten. Den redacteur verleende hij honderd mark maandsalaris. Tot 1894 was dus het leven verzekerd. „Zonder Trompeter zou onze zaak in het geheel niet meer bestaan", zei Zamenhof in Boulogne. „Nooit over zichzelf sprekend, nooit voor zich eenigen dank vragend", was hij een trouw en oprecht raadsman. Hij behoorde tot die zeldzame menschen, die zelfs een deel van hun nooddruft weten te offeren om een genie te helpen.

Drie jaar lang kon Zamenhof dus rustig doorwerken; doch nieuwe slagen troffen hem. In Augustus 1892 reeds overleed zijn lieve moeder. Zij, die hem als klein kind had verpleegd, die zijn jongenshoofd streelde en hem tot een gevoelig en humaan mensch had opgevoed, was nu niet meer. De slag bracht hem een ongeneeslijke wonde toe. In 1894 werd de stoffelijke nood weer nijpend. Met zijn klein gezin moest de Doctor naar Grodno verhuizen.

Daar bleef hij vier jaar. Groote vreugde en groot verdriet wachtten er hem. In zijn jeugd had hij altijd met geestdrift de nieuwe werken van Tolstoi gelezen. Nu verbreidde de roem van den grooten Rus zich over de geheele wereld. Hij vermaande de menschheid tegen naijver en ondeugd. Zijn nobele stem riep alle menschen tot liefde en verbroedering. Na een schitterende schrijversloopbaan bekeerde de vermogende edelman zich tot het eenvoudige ideaal, volgens hetwelk Zamenhof reeds sedert zijn kindsheid leefde. Hij

Sluiten