Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoog willen wij houden de groene banier,

Als zinbeeld van goedheid en schoonheid.

Ons zegent de stille Kracht van 't heelal,

Tot we éénmaal het doel zullen winnen.

De muren tusschen ons halen wij neer,

Tot zij krakend terneder storten,

Tot zij vallen voor eeuwig; en waarheid en liefde

Op aarde zullen regeeren."

Toen Zamenhof ging zitten, werd hij opnieuw eindeloos toegejuicht, en veel oogen waren vochtig. Een zeer eenvoudig, zeer eerlijk uur, moeilijk te beschrijven, ging voorbij. Iets zweefde in de atmosfeer, een zuchtje der eeuwigheid. Telkens wanneer iemand die het heeft meegemaakt, aan dat uur terugdenkt, schittert een traan in zijn oog. Een nieuwe tijd werd toen immers geboren.

O dierbare naïviteit van den tijd van Boulogne!

Wedergeboorte der menschheid met geur van jonggeborenen. Een eenvoudige en oprechte vriendenkring. Handdrukken. Wederzijdsch begrijpen. Redevoeringen van een eenvoudig man. Waarachtige grootheid van het genie, op onze lippen levend. Machtige geest van een zuivere ziel. Hartetrilling van gemeenschappelijk mensch worden. O zoete huivering van Boulogne, volg mij tot het graf!

Op bloedige slagvelden vielen duizenden van de besten. Naar steden en dorpen stormvlagen van ontzetting. Gekraak. Rouw. Ellende. Eindelooze houten kruisen. Met smart slaan de overgeblevenen de oogen op. Wat morgen ?

Ach, zaad van Boulogne, groei over de graven heen op!

Sluiten