Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bleek stond Zamenhof in de Victoria-Hall van Genève en sprak deze zinnen met luide en besliste stem. Een donderend applaus bewees hem, dat de meerderheid hem begreep en van ganscher harte instemde. Terecht kon hij zeggen, dat tot nu toe de Esperantisten geen profiteerders, maar slechts strijders waren geweest. Hen leidde inderdaad geen gedachte aan gewin of practisch nut. Hun doel en het hen drijvende hoofdmotief was broederschap en gerechtigheid tusschen de volken. Daarom kon de spreker vervolgen met de zekerheid, dat hij het innerlijk gevoelen van alle harten uitdrukte:

„Deze idee vergezelde het Esperanto van het eerste oogenblik zijner geboorte tot den tegenwoordigen tijd. Zij was den auteur een spoorslag, toen hij nog een klein kind was; toen voor acht en twintig jaren een klein troepje gymnasiasten van verschillende afstamming het eerste levensteeken van het toekomstige Esperanto vierde, zongen zij een lied, waarvan ieder couplet afsloot met de woorden: „Vijandschap der volken, val, val, het is nu tijd". Onze hymne zingt van een „nieuw gevoel dat in de wereld kwam"; alle werken, woorden en daden van den initiateur en van de eerste Esperantisten hebben steeds duidelijk dezelfde gedachte geademd. Nóóit hebben wij deze gedachte verborgen; nóóit heeft er over haar ook maar de geringste twijfel bestaan, want alles spréékt van haar.

„Waarom dan hebben degenen die in Esperanto „enkel taal" zien, zich bij ons gevoegd en opofferingsgezind, zonder eenig winstbejag, met ons samengewerkt? Waarom waren zij dan niet bang, dat de wereld hen van een

Sluiten