Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het Congres was schitterend en succesvol. Zamenhof bewonderde de humaniteit van Britsche idealisten. De vooruitgang der beweging, de talrijkheid der van alle landen hierheengekomenen maakte indruk op hem. Hij beefde ontroerd, toen het geheele auditorium opstond, om eenstemmig de hymne La Espero aan te heffen. Machtig als uit een orgel klonk uit duizend kelen die laatste profetie:

Sur neutrala lingva fundamento, Komprenante unu la alian, La popoloj faros en konsento Unu grandan rondon familian

Sedert 1887 waren twintig jaren verloopen. De Esperantokring was reeds een echt volk geworden. Zijn stem begon zich over de geheele wereld te doen hooren. Uit die internationale kern zouden de ideeën zich verbreiden. Tot haar kon Zamenhof nu spreken als tot het groeiend publiek der toekomstige menschheid. De congressen waren voor hem de lichtste uren van het gansche lange en duistere jaar. Eén enkele week leefde hij in een vervulden droom: tusschen menschen van allerlei afkomst broederlijk samenlevend op neutralen grondslag. Een profetisch beeld. Moed schenkend aan de ziel. In de dokterskamer van Warschau was het hem

*) Zakelijke inhoud:

„Op onzijdig fundament van taal, Allen onderling elkaar begrijpend, Zullen volken eensgezind van willen Samensmelten tot een groot gezin". (Hoe schoon klinkt het origineel. Vooral door den klemtoon op de beide i's. — Het Esperanto heeft altijd den klemtoon op de vóórlaatste lettergreep). — Vert.

Sluiten